🧠 Czy psi mózg odróżnia Twój smutek od złości?

Radość rozpoznaje bez trudu, strach ma u niego osobny ślad w mózgu, a z resztą... sprawa się komplikuje.

🔎 Tym razem w badaniu prowadzonym przez Laurę Cuayę i jej zespół, do skanera fMRI trafili nie ludzie, a... psy. Specjalnie wcześniej przygotowane i wyszkolone do spokojnego i wytrwałego spędzania czasu w skanerze.

Pierwsza część eksperymentu była prosta. Psy oglądały zdjęcia ludzkich twarzy, raz uśmiechniętych, a raz obojętnych.

😄 Na uśmiech mózg mocniej reagował, a pobudzenie sięgało ośrodka nagrody (prawa kora skroniowa aż po jądro ogoniaste). Tych samych obszarów, które u ssaków włączają się, gdy zbliża się coś przyjemnego.

A teraz najciekawsze.
Na tych zdjęciach byli sami obcy ludzie.
Żaden pies nie oglądał swojego opiekuna, a jego mózg i tak potraktował cudzy uśmiech jako zapowiedź czegoś dobrego.

😣 Ale czy pies rozróżnia także nasze złe nastroje?

W drugiej części eksperymentu psom pokazano twarze wyrażające cztery emocje: radość, złość, strach i smutek.

Badacze zapisali aktywność psich mózgów, a następnie przepuścili ten zapis przez algorytm. Uczy się on na części nagrań, a przy reszcie musi samodzielnie ustalić, na którą twarz patrzył pies.

Radość odróżniał od każdej z trzech pozostałych emocji. Ale gdy miał rozdzielić między sobą złość, strach i smutek, to zaczynał zgadywać. W tym obszarze zapis nie różnił się na tyle, żeby dało się je od siebie oddzielić.

Dopiero gdy badacze przejrzeli cały mózg, a nie tylko okolicę nagrody, obraz się rozjaśnił. Okazało się, że strach ma u psa własny, odrębny wzorzec aktywności. Złości i smutku nie dało się już rozdzielić.

⚠️ W nagłówkach, które obiegły sieć po tej publikacji, przeczytasz, że psy odróżniają złość, strach i smutek. To o krok za daleko.

Nie mamy tu psa, który czyta całą paletę ludzkich emocji. Raczej mózg, który przede wszystkim sprawdza, czy w pobliżu jest zagrożenie.

Dlaczego akurat strach wypada osobno, tego badanie nie rozstrzyga.

🐕 Została jeszcze jedna rzecz, dla mnie najmocniejsza w całym badaniu.

Pies dostał w skanerze najuboższą wersję człowieka, jaka istnieje. Było to nieruchome zdjęcie, bez głosu, bez zapachu i bez otaczającej sytuacji. A jego mózg i tak wyciągnął z tej płaskiej fotografii rozróżnienie, którego wcześniej nikt u psa nie zmierzył.

W codziennym życiu pies ma do dyspozycji cały pakiet sygnałów: tempo, w jakim wchodzisz do mieszkania, napięcie w ramionach, ton głosu, zapach...

Kiedy więc następnym razem wrócisz w złym humorze, a pies podejdzie ostrożnie, prawdopodobnie nie wie, czy jesteś zły(-a) czy smutny(-a). Wie tylko tyle, że coś jest nie tak.

A czy Tobie zdarzyło się otrzymać „łapkę wsparcia” albo może byłeś(-aś) świadkiem tej niezwykłej chwili?