Powierzchnia kory Van Essen DC, Smith SM, Barch DM, Behrens TEJ, Yacoub E, Ugurbil K. The WU-Minn Human Connectome Project: an overview. NeuroImage 80, 62 (2013). Średnia grupowa S1200, fs_LR 32k, MSMAll.
Sieci spoczynkowe Yeo BTT, Krienen FM, Sepulcre J, et al. The organization of the human cerebral cortex estimated by intrinsic functional connectivity. J Neurophysiol 106, 1125 (2011). Parcelacja doi.org/10.1152/jn.00338.2011.
Sygnał w codziennych czynnościach
Gdy wybierzesz czynność powyżej, na scenie zostaną tylko pęczki, które ją przenoszą, ułożone po kolei. Impuls startuje na pierwszym odcinku, a każdy następny rusza dokładnie tam, gdzie skończył się poprzedni, bo jego start przesunięto o długość wszystkich odcinków przed nim. Czytanie słowa na głos angażuje 5 pęczków i 545 milimetrów szlaku, rozpoznanie twarzy i nazwanie jej to 554 milimetry, a przekazanie czegoś drugiej półkuli to 131 milimetrów, w całości przez ciało modzelowate. Wśród czynności są też rozmowa, czytanie tego tekstu i patrzenie na tę wizualizację.
Najciekawszy jest jednak rachunek, który kryje się pod animacją. Przy prędkości 60 metrów na sekundę sygnał czytanego na głos słowa wędruje włóknami przez około 9 milisekund, a 5 synaps po drodze dokłada kolejne 5. Gdy podkręcisz włókna do 120 m/s, czas wędrówki spadnie o połowę, ale opóźnienie na synapsach nie zmieni się wcale, bo przejście przez synapsę trwa około milisekundy bez względu na to, jak szybki jest przewód. Przy dostatecznie szybkim przewodzie prawie całe opóźnienie przypada więc na synapsy, a nie na drogę we włóknie.
Jak dopasowano drogi do kory
Drogi istoty białej i kora pochodzą z 2 różnych zbiorów danych, opisanych w różnych układach współrzędnych. Dopasowanie ich na oko byłoby najłatwiejszym źródłem błędu na tej stronie, a zarazem najtrudniejszym do zauważenia, dlatego drogi umieszczono w korze według przekształcenia zapisanego przez autorów atlasu traktografii, które przenosi każdy punkt dokładnie do standardowej przestrzeni mózgu MNI.
Skrypt, który buduje dane strony, nie zapisze niczego, dopóki nie zgodzi się 5 faktów anatomicznych: lewa droga korowo-rdzeniowa musi leżeć po lewej stronie i biec od pnia mózgu do szczytu głowy, lewy pęczek łukowaty musi wyginać się łukiem od płata czołowego do tylnej części płata skroniowego po lewej, a ciało modzelowate musi przecinać linię środkową. Gdyby macierz afiniczna była błędna, te testy zgłosiłyby błąd, zamiast pozwolić stronie po cichu narysować mózg odwrócony na lewą stronę.
Dlaczego ta animacja jest pomiarem
Każdy punkt każdego strumienia ma zapisaną odległość od początku swojej drogi, w milimetrach, zmierzoną na jej prawdziwym kształcie. Czas, w jakim impuls dociera do tego punktu, to ta odległość podzielona przez wybraną przez Ciebie prędkość przewodzenia. Dlatego przejście drogi korowo-rdzeniowej, która ma 133 milimetry, naprawdę trwa dłużej niż przejście krótkiego odcinka pęczka obręczy, i to we właściwej proporcji, a zmiana prędkości zmienia jednocześnie wszystkie czasy przejścia na scenie.
Istota biała to jedyne miejsce w mózgu, w którym duży rozmiar nie oznacza powolności. Mielina pozwala impulsowi pokonać metr aksonu w setną część sekundy i dlatego impuls leży tak daleko od przekątnej, na której układają się wszystkie inne procesy biologiczne.
Ta sama kora, inne pytania
Drogi bólu i postępowanie to strona, która tę samą korę i te same zmierzone pęczki wykorzystuje, żeby odpowiedzieć na jedno pytanie, co ból robi w układzie nerwowym i na jakich poziomach może zadziałać leczenie. Prowadzi przez 7 perspektyw, od nocycepcji po postępowanie, przy każdym twierdzeniu podaje rodzaj dowodu, a przełącznik pewności opróżnia mapę, gdy podnosisz próg. Z kolei strona somatotopii pokazuje na tej samej korze, obszar po obszarze, gdzie mają swoje miejsce ruch i dotyk.