Tylko 0,4% badań dotyczy dorosłych przez co 89% osób po 40. roku życia nigdy nie otrzyma odpowiedniej diagnozy.

Co więcej, przyczynia się to do:

• o średnio 6 lat krótszego życia
• 2,6x większej szansy na demencję
• 6x większe ryzyko wtargnięcia na własne życie
• wyższego wskaźnika niemal wszystkich chorób psychicznych

A mowa o…
Autyzmie.

Najczęściej kojarzony z młodymi osobami.

Niemal cała wiedza naukowa o autyzmie dotyczy dzieci i młodzieży – tylko 0,4% badań analizuje osoby dojrzałe. To oznacza, że wyzwania setek tysięcy osób w „srebrnym wieku” są niewidzialne dla systemu zdrowia, nauki i społeczeństwa.

Co jeszcze bardziej przerażające, to fakt, że aż 97% osób z autyzmem w wieku 60+ nie miało wcześniej postawionej diagnozy.

To oznacza, że miliony ludzi nie rozumie, dlaczego świat wydaje się im tak trudny.

Badania neuroobrazowe pokazują, że dorośli z autyzmem rozwinęli niezwykłą zdolność maskowania. Ich mózg przez dekady nauczył się kompensować różnice neurologiczne, tworząc alternatywne ścieżki neuronalne.

To jak gdyby przejść przez życie, używając słabszej ręki jako dominującej - można się nauczyć, ale kosztuje to ogromną energię.

Kora przedczołowa u dorosłych autycznych wykazuje wzmożoną aktywność podczas interakcji społecznych - mózg dosłownie pracuje na najwyższych obrotach, żeby „udawać” neurotypowość. To dlatego wielu z nich czuje się wyczerpanych po spotkaniach towarzyskich.

Wszystko to ma realne przełożenie na jakość życia, pracę zawodową, zdrowie psychiczne i społeczne wykluczenie osób dorosłych w spektrum autyzmu — nawet jeśli nigdy nie otrzymały formalnej diagnozy.

🇵🇱 W Polsce szacuje się, że wciąż mamy więcej niezdiagnozowanych osób w spektrum autyzmu niż zdiagnozowanych.

Jak zatem zmienić system, który przez dekady nie dostrzegał tej grupy?

Co musiałoby się wydarzyć, by zdrowie psychiczne i fizyczne starszych dorosłych w spektrum autyzmu przestało być tematem tabu?