Heurystyki i błędy poznawcze

Dwie opcje warte tyle samo. Wystarczy dołożyć trzecią, której prawie nikt nie wybierze. Sprawdź, czy przestawi Twój wybór.

Tańszy obiad czy lepiej oceniany? Gdy obie opcje są warte mniej więcej tyle samo, wybór może pójść w każdą stronę.

Postaw jednak obok trzecią, wyraźnie gorszą od jednej z nich, a ta jedna zaczyna wygrywać częściej. W badaniach to efekt asymetrycznej dominacji, choć prędzej znasz go pod nazwą efektu wabika. Zanim przeczytasz, co o nim wiadomo, podejmij osiem decyzji.

Sprawdzenie to 8 wyborów. Odpowiedzi zostają w Twojej przeglądarce i nigdzie nie trafiają. Możesz też od razu czytać dalej, ale tekst niżej zdradza, czego szuka zadanie.

cena, taniej → ocena ↑ B A wabik ?
Wabik jest gorszy od opcji A w obu cechach, ale od B nie, bo jest od niej tańszy.

W skrócie

Czym jest efekt wabika?

To przesunięcie wyboru między dwiema opcjami po dołożeniu trzeciej, gorszej od jednej z nich w każdej cesze, a od drugiej nie. Wabika prawie nikt nie wybiera, a mimo to opcja, przy której stoi, wygrywa częściej.

Tu kryje się nazwa efektu i jego opis. Zdradzają, na czym polega zadanie, więc najpierw sprawdź się na sobie albo odkryj je od razu.

  • Efekt jest sporny. Przy opcjach opisanych liczbami powtarza się dość dobrze, ale w 91 próbach przeprowadzonych przez dwoje badaczy z USA wiarygodny wynik dało tylko 11, a przy opisach słownych i zdjęciach efekt był na poziomie przypadku.
  • W mózgu wybór zgodny z wabikiem wiązał się z silniejszym sygnałem w prążkowiu, a po wyhamowaniu prawej kory czołowej stymulacją magnetyczną ludzie częściej szli za wabikiem. To pojedyncze badania, a starszy wynik z ciałem migdałowatym mógł wynikać z samej liczby opcji na ekranie.
  • Nie tylko ludzie. Wabik przesuwał wybory makaków, psów i kolibrów, a nawet śluzowca, który nie ma mózgu.

Co robi wabik

Wabik nie musi wygrać, żeby zmienić wynik. Wystarczy, że stoi obok.

Czy trzecia, wyraźnie gorsza opcja może zmienić wybór między dwiema pozostałymi? Zespół z Tajwanu pokazywał badanym obiady w restauracjach, opisane ceną i oceną jakości. Jeden kosztował 680 dolarów tajwańskich przy ocenie 72%, drugi 1010 przy ocenie 95%. Raz obok tańszego stał trzeci obiad, o 10 dolarów droższy i oceniony na 61%. Innym razem obok droższego stał obiad za 1110 z oceną 94%. Dwie główne opcje się nie zmieniały, więc konsekwentny wybór powinien za każdym razem paść na ten sam obiad. Tak było w 81,2% par. W 16,4% wybór poszedł jednak za wabikiem, czyli padał na obiad, przy którym akurat stał gorszy sąsiad. W przeciwną stronę poszedł tylko w 2,1% par.

sam wabikPrawie nikt go nie wybieraśrednio ok. 2% wyborów w pierwszych badaniach nad wabikiem
opcja, przy której stoiWygrywa częściejw Tajpej wybór szedł za wabikiem w 16,4% par, przeciw niemu w 2,1%
Jak często to działa poza laboratorium, jest sporne. O tym opowiada spór badaczy niżej.

Ta karta zdradza, na czym polega zadanie. Możesz ją odsłonić po wykonaniu zadania albo od razu.

Po 8 wyborach w tym miejscu pojawi się Twój własny wynik.

Jak wybierali badani w Tajpej

Odsetki par z badania Chunga i współpracowników: 32 osoby, po 64 pary na osobę, obiady w restauracjach z prawdziwym bonem i resztą budżetu wypłacaną w gotówce. Opcje dobierano każdej osobie na podstawie jej wyborów w teście wstępnym. Ty masz 4 pary z liczbami wspólnymi dla wszystkich, więc porównanie jest orientacyjne, a jedna decyzja zmienia tu wynik o całą parę.

Skąd wziął się wabik

Pierwsza para z zadania na mapie. A jest tańszy, B lepiej oceniany, a każdy wabik stoi tuż obok opcji, od której jest gorszy.

Pierwszy raz pokazali go w 1982 roku Joel Huber, John Payne i Christopher Puto. Sprawdzali zasadę regularności, według której dołożenie nowej opcji nie może zwiększyć udziału żadnej z opcji już obecnych. Wabik ją łamał. Po latach autorzy przyznali, że pierwsze zestawy dawały efekt tylko czasem i dopiero stopniowo znaleźli takie, które działały powtarzalnie. Samego wabika wybierano w ich badaniach średnio w około 2% przypadków.

Najczęściej opowiadany przykład to oferta prenumeraty tygodnika „The Economist”: wersja internetowa za 59 dolarów rocznie, papierowa za 125 i papierowa z internetową też za 125. Wersja tylko papierowa jest wabikiem, bo w tej samej cenie daje mniej. Przykład spopularyzował w książce Dan Ariely. Podobny wynik z sali 59 studentów MBA opisali w recenzowanym artykule Ran Kivetz, Oded Netzer i V. Srinivasan. Wersję łączoną wybrało 72% osób, gdy wabik był w ofercie, i 43%, gdy go nie było. Shane Frederick i współpracownicy nie powtórzyli tego wyniku w dwóch dużych próbach, 515 i 2003 osób.

Tylko internet59 $rocznie
Tylko papier125 $wabik, ta sama cena za mniej
Papier i internet125 $rocznie
Wersję „papier i internet” wybrało 43% studentów MBA
Przełącz ofertę. Ceny z przykładu z prenumeratą, odsetki z podobnego badania na sali 59 studentów MBA (Kivetz, Netzer i Srinivasan, 2004). W dwóch dużych próbach, 515 i 2003 osób, Shane Frederick i współpracownicy tego wyniku nie powtórzyli.

Dwie główne opcje się nie zmieniają. Co w mózgu przesuwa wybór?

Co dzieje się w mózgu

Opcja stojąca przy wabiku dawała w mózgu silniejszy sygnał. Po wyhamowaniu prawej kory czołowej ludzie częściej szli za wabikiem, ale oba wyniki są pojedyncze.

Wczytuję model mózgu…

Kształty obszarów pochodzą z atlasów (kora HCP-MMP1, prążkowie i ciało migdałowate z Melbourne Subcortex Atlas). Przy fMRI zaznaczamy obszary atlasu najbliższe punktom podanym w pracach, a przy stymulacji umownie korę pod cewką. To przybliżenie miejsca, a nie zmierzona aktywność. Model można obracać palcem albo myszą.

Ta sama opcja wygląda cenniej, gdy stoi obok wabika

fMRI · dwa badania, drugie tylko w części prób

Co dzieje się w prążkowiu? W badaniu z restauracjami 32 osoby wybierały obiady w skanerze w Tajpej. Aktywność prążkowia rosła z tym, ile wybrana opcja była dla danej osoby warta. Zespół porównał próby, w których wybrany obiad stał przy wabiku, z próbami, w których wabik stał przy obiedzie odrzuconym, i uwzględnił, ile oba obiady były dla danej osoby warte. Lewe prążkowie, w jądrze ogoniastym i skorupie, było aktywniejsze wtedy, gdy obok wybranego obiadu stał wabik.

Wabik działał też tam, gdzie nie zmienił decyzji. W parach z konsekwentnym wyborem decyzja o tym samym obiedzie trwała średnio 8,4 sekundy, gdy wabik stał przy nim, i 9,9 sekundy, gdy stał przy drugiej opcji. Wabik nie musiał więc zmienić decyzji, żeby ją ułatwić.

A gdy nie trzeba niczego wybierać? W badaniu zespołu z Bazylei komputer losował jedną z trzech nagród pieniężnych, różniących się kwotą i terminem wypłaty, a badani oceniali potem, jak bardzo ich cieszy. Wylosowany cel cieszył bardziej niż wylosowany konkurent. Wyższy sygnał w jądrze półleżącym pojawił się jednak tylko wtedy, gdy wabik stał przy większej, późniejszej nagrodzie, a we wszystkich próbach razem różnicy nie było.

Na co dzień

Wabik przesunął deklaracje o badaniu przesiewowym i wybór przekąski. Chęci szczepienia nie zwiększył.

55%

Gorszy szpital przekonał do badania

Czy gorszy szpital może zmienić deklarowany wybór? W brytyjskim badaniu internetowym osobom w wieku 35-54 lat, które nie chciały robić badania przesiewowego jelita grubego, zaproponowano badanie w szpitalu z 30 minutami dojazdu, a w drugiej wersji z 45 minutami czekania. Gdy obok stał szpital z dojazdem 60 minut albo czekaniem 90 minut, badanie w pierwszym szpitalu wybrało 54,6% osób, a bez niego 39,3%. To deklaracje w scenariuszu, a nie zapisy na badanie (Stoffel i in., 2019).

73%

Winogrona wygrały z ciastkami

Czy marchewki mogą pomóc winogronom? W ankiecie internetowej z szansą wygrania wybranej przekąski 54,2% osób wolało winogrona niż ciastka. Gdy obok postawiono marchewki jako wabika dla winogron, winogrona stanowiły 72,7% wyborów między winogronami a ciastkami. W zestawie samych zdrowych przekąsek wabik nie zadziałał (van den Enden i Geyskens, 2021).

948

Szczepienia nie dały się nim pchnąć

Tyle młodych osób z Anglii odpowiadało w trzech eksperymentach, kiedy i gdzie przyjęłoby szczepienie na COVID-19. Gorszy termin albo dalsze miejsce szczepienia nie zwiększyły chęci wyboru wskazanej opcji, a w jednym z eksperymentów ją zmniejszyły. Gdy w dodatkowej analizie usunięto osoby, które nie uznały gorszego terminu za gorszy, wabik zadziałał w dwóch z trzech eksperymentów. W badaniu z Nowego Jorku wabik nie zwiększył też wyboru pięciu sesji wsparcia przy rzucaniu palenia, 47% z wabikiem i 53% bez niego (Grimani i in., 2025; Rogers i in., 2020).

W ilu parach wabik przestawił Twój wybór? Sprawdź, jak wybiorą znajomi.

Czy da się przed tym obronić?

Wabik działa przez porównanie. Gdy brakuje na nie czasu, słabnie, a przy uważnym namyśle zwykle też.

Czy pośpiech chroni przed wabikiem? W badaniu z Rzymu 92 osoby wybierały między nagrodami odroczonymi w czasie albo niepewnymi. Wabiki przesuwały ich wybory tylko wtedy, gdy nie było presji czasu. Tak samo zachowywały się kapucynki z tego samego ośrodka. Bez limitu czasu wabik postawiony przy ulubionym jedzeniu przesuwał ich wybory, a gdy na decyzję zostawało mniej czasu niż zwykle, efekt znikał. Wabik przy mniej lubianym jedzeniu działał odwrotnie, ale to wynik z sześciu małp. Wabik działa przez porównanie opcji, a na porównanie trzeba mieć chwilę.

Pełniejsze porównanie też jednak osłabia efekt. W badaniu EEG z Japonii w próbach, w których opcjom poświęcano więcej uwagi, wybór częściej padał na konkurenta. W badaniu z Tajpej osłabiony efekt wiązał się z pracą obszarów uwagi i kontroli, a po wyhamowaniu prawej kory czołowej efekt był silniejszy.

Wiek działa w obie strony. W badaniu z Chin trzylatki nie ulegały wabikowi w zadaniu z porównywaniem pól prostokątów, a pięcio- i siedmiolatki ulegały mu w stopniu nieodbiegającym istotnie od dorosłych. W Ameryce Północnej studenci przy wyborze zakupów spożywczych przeszli z 50% do 77% wyborów celu po dołożeniu wabika, a osoby w wieku 60-79 lat praktycznie nie zmieniły wyboru, 49% i 52%, bez istotnej różnicy. W drugim zadaniu, o punktach do zaliczenia przedmiotu, wabik nie ruszył studentów, 80% i 81%.

Nie każdy wysiłek pomaga. Autorzy pierwszej pracy o wabiku przywołują badanie, w którym większa motywacja do trafnego wyboru efekt wzmacniała, bo łatwiej było zauważyć dominację. W badaniu 124 młodych dorosłych zmęczenie umysłowe nasilało efekt wabika, ale tylko u mężczyzn.

Nie tylko ludzie

Wabik zadziałał nawet na organizm bez mózgu.

Czy wabik działa też na zwierzęta? Siedem makaków w Atlancie wybierało joystickiem większy z prostokątów, za granulkę bananową. Wabik, mniejsza kopia jednego z nich, poprawiał trafność, gdy stał przy większym, i pogarszał, gdy stał przy mniejszym. U kapucynek wyniki się rozjeżdżają. W Rzymie wabik przesuwał ich wybory jedzenia, a w badaniu z Uniwersytetu Yale kapucynki efektu nie pokazały. U dziesięciu psów wabik przesuwał wybór między przejściami, które różniły się porcją jedzenia i szerokością, a u kolibrów rdzawych wybór między kwiatami z różną ilością i stężeniem nektaru. U trzmieli wynik zależał od tego, czym różniły się sztuczne kwiaty, i nie był jednoznaczny.

Najdalej idzie śluzowiec Physarum polycephalum, jednokomórkowy organizm bez układu nerwowego. W Sydney plazmodia wybierały między kawałkami pożywki o różnym stężeniu płatków owsianych, w świetle albo w cieniu, a wabik zwiększał udział opcji, którą dominował. Działało to tylko u organizmów nienagłodzonych. Wpływ trzeciej opcji nie wymaga więc mózgu, co nie znaczy, że u ludzi działa ten sam mechanizm.

O co spierają się badacze

Czy wabik działa poza laboratorium? Przy zdjęciach i opisach słownych w wielu próbach prawie znikał.

Mogłoby się intuicyjnie wydawać, że efekt opisany w każdym podręczniku marketingu działa na każdej półce. W 2014 roku Shane Frederick, Leonard Lee i Ernest Baskin opublikowali 38 badań. Przy opcjach opisanych samymi liczbami efekt wyszedł istotny w 4 z 5 prób. W 27 badaniach z realistycznymi produktami, z markami, opisami słownymi i zdjęciami, nie wyszedł ani razu. Raz wyszedł odwrotny. Butelka wody o odpychającej nazwie, postawiona jako wabik przy wodzie Volvic, obniżyła jej udział z 70% do 52%.

W tym samym numerze czasopisma Sybil Yang i Michael Lynn opisali 91 prób wywołania efektu w 23 kategoriach produktów.

11 z 91 Tyle prób dało wiarygodny wynik, czyli 12,1%. Według analizy mocy statystycznej powinno ich wyjść 29,5%.

Przy opisach liczbowych wabik przesuwał wybory średnio o 8,0%, przy opisach słownych o 1,2%, a przy zdjęciach o 0,9%.

Autorzy pierwszej pracy z 1982 roku odpowiedzieli, że efekt ma przewidywalne warunki. Działa, gdy ludzie nie mają wyrobionych preferencji, dominacja wabika łatwo rzuca się w oczy, wabika prawie nikt nie wybiera, choć nie leży on w obszarze, który nikogo nie interesuje, a dwie główne opcje dzielą głosy mniej więcej po równo. Przyznali też, że w ścisłej postaci zdarza się na rynku rzadko.

Znaczenie ma też to, jak opcje wyglądają i gdzie stoją. W badaniu z Indyjskiego Instytutu Technologii w Kanpurze wabik działał, gdy opcje były gwiazdami ułożonymi w trójkąt, a przy prostokątach w tym samym układzie znikał. Zespół Jennifer Trueblood opisał model, w którym efekt pojawia się, gdy ludzie dłużej porównują opcje do siebie podobne, a odwraca się, gdy dłużej porównują niepodobne. Model sprawdzano w eksperymentach z 887 osobami. Według autorów tłumaczy on, dlaczego zmiana rozmieszczenia opcji na ekranie potrafi efekt wyzerować albo odwrócić.

Spór dotyczy też tego, ile osób w ogóle ulega wabikowi. W badaniu z Uniwersytetu w Tel Awiwie ludzie wybierali cel średnio w 52-53% prób, czyli niewiele częściej niż połowę. Wybory istotnie odbiegające od połowy miało 18% osób w pierwszym eksperymencie i 21% w preregistrowanej powtórce, w większości w stronę celu. Zespół z Oksfordu, który zbadał 189 osób z USA z wabikami rozrzuconymi po całej mapie ceny i jakości, uznał z kolei, że efekt wabika, efekt kompromisu i efekt podobieństwa to przejawy jednej zasady. Według ich modelu każda cecha jest oceniana względem średniej z opcji na ekranie, a wabik tę średnią przesuwa.

Źródła i siła dowodów

Na ile to pewne?

Pewność efektu

★★★★★Badacze się spierają, przy zdjęciach i opisach słownych efekt zwykle znika.

Przy opcjach opisanych liczbami efekt powtarzał się w wielu badaniach, także z prawdziwymi nagrodami. Przy markach, opisach słownych i zdjęciach zwykle znikał, a czasem się odwracał. Średnio jest mały, w badaniu z Tel Awiwu wyraźny tylko u co piątej osoby, a jego siła zależy od układu opcji na ekranie i od czasu na decyzję.

Co wiemy o mózgu

★★★★★Nieliczne badania, część sporna.

Jedyny test przyczynowy to stymulacja prawej kory czołowej w jednym badaniu, z wynikiem na granicy istotności. Udział prążkowia pokazało jedno badanie w pełni, a drugie tylko w części prób. Wyniki dotyczące wyspy i zakrętu obręczy są słabe, a najczęściej cytowany wynik z ciałem migdałowatym mógł wynikać z liczby opcji.

Jak przyznajemy gwiazdki

Spory w skrócie

Bibliografia

  1. Bateson, M., Healy, S. D., & Hurly, T. A. (2003). Context-dependent foraging decisions in rufous hummingbirds. Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences, 270(1521), 1271-1276. https://doi.org/10.1098/rspb.2003.2365
  2. Chung, H.-K., Sjöström, T., Lee, H.-J., Lu, Y.-T., Tsuo, F.-Y., Chen, T.-S., Chang, C.-F., Juan, C.-H., Kuo, W.-J., & Huang, C.-Y. (2017). Why do irrelevant alternatives matter? An fMRI-TMS study of context-dependent preferences. The Journal of Neuroscience, 37(48), 11647-11661. https://doi.org/10.1523/JNEUROSCI.2307-16.2017 (fMRI, 32 osoby; cTBS, 64 osoby)
  3. Cohen, P. M., & Santos, L. R. (2017). Capuchins (Cebus apella) fail to show an asymmetric dominance effect. Animal Cognition, 20(2), 331-345. https://doi.org/10.1007/s10071-016-1055-5
  4. Dumbalska, T., Li, V., Tsetsos, K., & Summerfield, C. (2020). A map of decoy influence in human multialternative choice. Proceedings of the National Academy of Sciences, 117(40), 25169-25178. https://doi.org/10.1073/pnas.2005058117
  5. Frederick, S., Lee, L., & Baskin, E. (2014). The limits of attraction. Journal of Marketing Research, 51(4), 487-507. https://doi.org/10.1509/jmr.12.0061 (38 badań, w tym dwie próby powtórzenia przykładu z prenumeratą)
  6. Glasser, M. F., Coalson, T. S., Robinson, E. C., Hacker, C. D., Harwell, J., Yacoub, E., Ugurbil, K., Andersson, J., Beckmann, C. F., Jenkinson, M., Smith, S. M., & Van Essen, D. C. (2016). A multi-modal parcellation of human cerebral cortex. Nature, 536(7615), 171-178. https://doi.org/10.1038/nature18933 (atlas obszarów kory w scenie)
  7. Gluth, S., Hotaling, J. M., & Rieskamp, J. (2017). The attraction effect modulates reward prediction errors and intertemporal choices. The Journal of Neuroscience, 37(2), 371-382. https://doi.org/10.1523/JNEUROSCI.2532-16.2016 (21 osób w badaniu wyborów, 29 w fMRI)
  8. Grimani, A., Stoffel, S. T., von Wagner, C., Sniehotta, F. F., & Vlaev, I. (2025). Using an inferior decoy alternative to nudge COVID-19 vaccination. Scientific Reports, 15(1), Article 1672. https://doi.org/10.1038/s41598-024-84853-8 (948 osób, trzy eksperymenty)
  9. Hedgcock, W., & Rao, A. R. (2009). Trade-off aversion as an explanation for the attraction effect: A functional magnetic resonance imaging study. Journal of Marketing Research, 46(1), 1-13. https://doi.org/10.1509/jmkr.46.1.1 (fMRI, 16 osób)
  10. Hemingway, C. T., DeVore, J. E., & Muth, F. (2024). Economic foraging in a floral marketplace: Asymmetrically dominated decoy effects in bumblebees. Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences, 291(2031), Article 20240843. https://doi.org/10.1098/rspb.2024.0843 (103 trzmiele)
  11. Hu, J., & Yu, R. (2014). The neural correlates of the decoy effect in decisions. Frontiers in Behavioral Neuroscience, 8, Article 271. https://doi.org/10.3389/fnbeh.2014.00271 (fMRI, 16 osób)
  12. Huber, J., Payne, J. W., & Puto, C. (1982). Adding asymmetrically dominated alternatives: Violations of regularity and the similarity hypothesis. Journal of Consumer Research, 9(1), 90-98. https://doi.org/10.1086/208899
  13. Huber, J., Payne, J. W., & Puto, C. P. (2014). Let’s be honest about the attraction effect. Journal of Marketing Research, 51(4), 520-525. https://doi.org/10.1509/jmr.14.0208
  14. Izakson, L., Zeevi, Y., & Levy, D. J. (2020). Attraction to similar options: The Gestalt law of proximity is related to the attraction effect. PLoS ONE, 15(10), Article e0240937. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0240937 (38 osób i 81 w powtórce)
  15. Jackson, S. M., & Roberts, W. A. (2021). Irrational behavior in dogs (Canis lupus familiaris): A violation of independence from irrelevant alternatives. Behavioural Processes, 193, Article 104512. https://doi.org/10.1016/j.beproc.2021.104512
  16. Kim, S., & Hasher, L. (2005). The attraction effect in decision making: Superior performance by older adults. The Quarterly Journal of Experimental Psychology Section A, 58(1), 120-133. https://doi.org/10.1080/02724980443000160
  17. Kivetz, R., Netzer, O., & Srinivasan, V. (2004). Extending compromise effect models to complex buying situations and other context effects. Journal of Marketing Research, 41(3), 262-268. https://doi.org/10.1509/jmkr.41.3.262.35993 (59 studentów MBA)
  18. Latty, T., & Beekman, M. (2011). Irrational decision-making in an amoeboid organism: Transitivity and context-dependent preferences. Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences, 278(1703), 307-312. https://doi.org/10.1098/rspb.2010.1045
  19. Marini, M., Boschetti, C., Gastaldi, S., Addessi, E., & Paglieri, F. (2023). Context-effect bias in capuchin monkeys (Sapajus spp.): Exploring decoy influences in a value-based food choice task. Animal Cognition, 26(2), 503-514. https://doi.org/10.1007/s10071-022-01670-0 (14 kapucynek)
  20. Marini, M., & Paglieri, F. (2019). Decoy effects in intertemporal and probabilistic choices: The role of time pressure, immediacy, and certainty. Behavioural Processes, 162, 130-141. https://doi.org/10.1016/j.beproc.2019.03.002
  21. Mohr, P. N. C., Heekeren, H. R., & Rieskamp, J. (2017). Attraction effect in risky choice can be explained by subjective distance between choice alternatives. Scientific Reports, 7(1), Article 8942. https://doi.org/10.1038/s41598-017-06968-5 (fMRI, 18 osób)
  22. Parrish, A. E., Evans, T. A., & Beran, M. J. (2015). Rhesus macaques (Macaca mulatta) exhibit the decoy effect in a perceptual discrimination task. Attention, Perception, & Psychophysics, 77(5), 1715-1725. https://doi.org/10.3758/s13414-015-0885-6 (7 makaków)
  23. Rath, T., Srinivasan, N., & Srivastava, N. (2025). The attraction effect in perceptual decision-making: A case of dominance asymmetry. Frontiers in Psychology, 16, Article 1661748. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2025.1661748
  24. Rogers, E. S., Vargas, E. A., & Voigt, E. (2020). Exploring the decoy effect to guide tobacco treatment choice: A randomized experiment. BMC Research Notes, 13(1), Article 3. https://doi.org/10.1186/s13104-019-4873-0 (90 osób)
  25. Spektor, M. S., Bhatia, S., & Gluth, S. (2021). The elusiveness of context effects in decision making. Trends in Cognitive Sciences, 25(10), 843-854. https://doi.org/10.1016/j.tics.2021.07.011 (przegląd)
  26. Spektor, M. S., Kellen, D., & Hotaling, J. M. (2018). When the good looks bad: An experimental exploration of the repulsion effect. Psychological Science, 29(8), 1309-1320. https://doi.org/10.1177/0956797618779041
  27. Stoffel, S. T., Yang, J., Vlaev, I., & von Wagner, C. (2019). Testing the decoy effect to increase interest in colorectal cancer screening. PLoS ONE, 14(3), Article e0213668. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0213668 (506 i 903 osoby)
  28. Tian, Y., Margulies, D. S., Breakspear, M., & Zalesky, A. (2020). Topographic organization of the human subcortex unveiled with functional connectivity gradients. Nature Neuroscience, 23(11), 1421-1432. https://doi.org/10.1038/s41593-020-00711-6 (atlas struktur podkorowych w scenie)
  29. Trueblood, J. S., Liu, Y., Murrow, M., Hayes, W. M., & Holmes, W. R. (2026). Attentional dynamics explain the elusive nature of context effects. Psychological Review, 133(5), 1129-1151. https://doi.org/10.1037/rev0000606
  30. Tsuzuki, T., Takeda, Y., & Chiba, I. (2019). Effortful processing reduces the attraction effect in multi-alternative decision making: An electrophysiological study using a task-irrelevant probe technique. Frontiers in Psychology, 10, Article 896. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2019.00896 (EEG, 30 osób)
  31. van den Enden, G., & Geyskens, K. (2021). Attract the best: The attraction effect as an effective strategy to enhance healthy choices. PLoS ONE, 16(11), Article e0259521. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0259521 (237 osób)
  32. Van Essen, D. C., Smith, S. M., Barch, D. M., Behrens, T. E. J., Yacoub, E., & Ugurbil, K. (2013). The WU-Minn Human Connectome Project: An overview. NeuroImage, 80, 62-79. https://doi.org/10.1016/j.neuroimage.2013.05.041 (powierzchnia kory w scenie)
  33. Wu, S., & Yu, R. (2019). Fatigue biases the decoy effect in males but not females. International Journal of Psychology, 54(5), 604-611. https://doi.org/10.1002/ijop.12516 (124 osoby)
  34. Yang, S., & Lynn, M. (2014). More evidence challenging the robustness and usefulness of the attraction effect. Journal of Marketing Research, 51(4), 508-513. https://doi.org/10.1509/jmr.14.0020 (91 prób)
  35. Zhen, S., & Yu, R. (2016). The development of the asymmetrically dominated decoy effect in young children. Scientific Reports, 6, Article 22678. https://doi.org/10.1038/srep22678 (161 dzieci i 52 dorosłych)

Zadanie

Zadanie ma budowę par dopasowanych z badania Chunga i in. (2017). Każda z czterech par opcji pojawia się dwa razy, raz z wabikiem gorszym od opcji A w obu cechach, raz z wabikiem gorszym od B w obu cechach. Kolejność ośmiu wyborów jest losowa, z zastrzeżeniem, że dwie próby tej samej pary nie stoją obok siebie, a miejsce każdej opcji na ekranie losuje się przy każdym wyborze. Wynik w parze liczymy tak jak w tym badaniu. Wybór A przy wabiku A i B przy wabiku B to wybór za wabikiem („preference reversal”), odwrotny to wybór przeciw wabikowi („anti-choice”). Ceny, oceny, pakiety, czynsze i czasy dojazdu ułożyliśmy sami, tak żeby żadna z dwóch głównych opcji nie była oczywiście lepsza. U Chunga i in. opcje dopasowywano do każdej osoby, więc porównanie odsetków jest orientacyjne.

Dane sceny mózgu

Powierzchnia kory pochodzi ze średniej grupowej HCP S1200 (Van Essen i in., 2013), a granice obszarów z atlasu HCP-MMP1 (Glasser i in., 2016). Jądro ogoniaste, skorupę, jądro półleżące i ciało migdałowate pokazują siatki z Melbourne Subcortex Atlas (Tian i in., 2020). Szczyty w prążkowiu z badania Chunga i in. (2017), -12, 8, 8 i -20, 8, 0 w układzie MNI, leżą w lewym jądrze ogoniastym i skorupie, a jądro półleżące z badania Glutha i in. (2017) to obszar anatomiczny, który autorzy badali w całości. Miejsce stymulacji w prawym zakręcie czołowym dolnym, 60, 16, 22, leży około 7,5-8,5 mm od powierzchni obszarów 6v, 44 i 6r prawej półkuli, które zaznaczamy. Lewy płacik ciemieniowy dolny, -40, -40, 46, leży 2,2 mm od obszaru AIP i 5 mm od IP2. Przednia wyspa z badania Hu i Yu (2014), -39, 6, 3 i -36, 3, 12, leży przy obszarach MI, FOP4 i FOP3, a szczyt wyspy z badania Chunga i in., -28, 18, 4, przy AVI, więc zaznaczamy te cztery obszary lewej półkuli. Zakręt obręczy z badania Hu i Yu, -9, 18, -9, leży 5,3 mm od obszaru 25 lewej półkuli. Badanie Hedgcocka i Rao (2009) podaje szczyty w ciele migdałowatym w układzie Talairacha, -20, -7,8, -16 i 24, -8,3, -16, więc pokazujemy całe ciało migdałowate po obu stronach. Badanie Mohra i in. (2017) współrzędnych nie podaje. Siatki przygotowano w projekcie human-brain Amy Sterling (licencja MIT), z którego korzysta Atlas mózgu.